Buenas!
Bedankt voor alle berichtjes na onze laatste blog. We hebben sindsdien braaf gerevalideerd, al voelde het niet eens altijd zo. Op diverse momenten blikten we terug, maar inmiddels zijn weer helemaal in het nu aan het leven en geweldige reisplannen aan het maken én beter nog, aan het uitvoeren!
De eerste dagen na Sybren z'n ontslag uit het ziekenhuis hadden we nog leuke dagen met Jan Wytze in de omgeving van Sawtell. Daarna zijn we vertrokken uit Sawtell, yes! T voelde vooral voor Anne inmiddels echt als thuis, maar ook een thuis met associatie ziekenhuis, dus lekker om weg te gaan. Al is het echt een top plek, waar locals op en top genieten van het leven. Kinderen leren surfen in de schoolpauze en papa pakt voor zn werk bij zonsopkomst alvast wat golven. Men kent elkaar en helpt elkaar en de omgeving is geweldig mooi.
Wij vertrokken, eindelijk samen het huurautootje weer in op naar een nieuwe plek!
De dagen erna ontmoeten we op diverse campings echte grey nomads, de benaming voor gepensioneerde Australiers die met hun enorme campers het land verkennen. Een van hen vertelde over het probleem dat hij ondervond bij het in dienst hebben van aboriginals. Aboriginals doen aan walkabouts, wat betekent dat ze op een dag gewoon vertrekken. Als je onze normen en waarden laat varen klinkt het heel normaal, niet? Waarom kan je niet weglopen als je het ergens gehad hebt? Vrijheid ten top. Maar wel lastig als werkgever..
In Australië bleven we onder de indruk van hoe alles extreem goed en netjes geregeld is, natuurlijk de gezondheidszorg en ook de wegen, de scholen, de wandelpaden, de schonne public bbqs in de parken, de stranden (met ocean baths, natuurlijke zwembaden).
Wat een blanke samenleving, het komt zelfs bijna wat kunstmatig op ons over. Tsja al lijkt het allemaal zo vriendelijk en vredig, tot de jaren zeventig hield de regering er een nogal ruwe benadering op na toen er voornamelijk blanke Europeanen (en het liefst Britten) werden binnengelaten. Dit kwam tijdens gesprekken met Australiërs vaak naar voren en het immigratie museum in Melbourne is een absolute aanrader.
Ondertussen genoten wij nog van Newcastle, hadden daar een fijn hostel met leuke avonden met vast clubje reizigers en zaten overdag lekker aan de cappucino surf wedstrijdjes te kijken.
Het werd tijd om naar Sydney te gaan, maar nu alweer richting de stad? Nope, eerst even op airBnB kijken naar alternatieven. AirBnB is organisatie waarop mensen hun hele huis of een kamer verhuren, zo kom je bij de locals terecht en soms op de meest speciale plekjes, zoals wij nu ...
Dangar Island bij Nina.
Een piep klein eilandje vlakbij Sydney. Even helemaal weg van het backpack leventje middenin de natuur en in een echt huis :) Door de lokale ferry werden we (met onze boodschappen voor de komende dagen) afgezet op Dangar Island. Het eerste wat we zagen was een rij kruiwagens met namen erop vd eilanders. Daarmee vervoeren zij hun goederen over het eiland. Aangekomen bij het adres wat we ontvingen per mail ontmoetten we de bewoonster Nina en haar buurman Bruce, die lekker op de veranda aan de thee zaten, kom erbij! Ze kletsten goed en vooral enorm door elkaar heen, beide markante figuren.
Laten we beginnen met Bruce, zie foto, dat zegt meer dan woorden..
Een echte eilander die er zijn hele leven al woont en nog nooit de staat uit is geweest en met gevaar voor eigen leven de bosbranden bluste op het eiland. Op blote voeten en in zn hotpants met toch wel atletisch lichaam voor een zeventig jarige leidde hij ons naar de hoogste plek van het eiland. Ja zijn knie deed toch wel erg veel pijn de laatste weken, maar hij ging nooit naar een arts en zou dat ook nooit gaan doen. Wel wist hij de geneeskrachtige kruiden aan te wijzen en veel te vertellen over de historie. Hoe de Japanners het bv in de tweede wereldoorlog gemund hadden op de brug voor Dangar island, een kleine brug maar de belangrijkste aanvoer route naar het noorden. Een nieuwe grotere brug was nodig en tijdens het bouwen verdween er iemand in de pilaren, het skelet zit er nog steeds in. Hij wist daarnaast uberhaupt enorm veel, veel kennis haalt hij uit boeken, radio en TV. Zoals gezegd hij praat graag, zoals Nina zegt hij volgt niet de boomstam omhoogt, maar beklimt ook iedere tak die hij tegenkomt in zijn verhaal.
En dan Nina, 
onze gastvrouw, een oma en moeder die geboren werd in Israel en het leven viert en gedurende al haar reizen veel wijsheden vergaarde die ze graag deelt. Op een moment in haar leven verdiende ze grof geld met aandelen in Londen en vervplgens bestuurde ze kleine vliegtuigjes in Monaco, ze verloor haar man toen hij als piloot in een van hun vliegtuigen overleed. "Ach, hij stierf op de plek waar hij het meest gelukkig was. Dat gun ik hem, want als je die plek niet kent heb je sowieso niet geleefd, dit is goed zo." Nina woonde oa in Nimbin, iedereen die daar ooit is geweest kan het zich inbeelden, veel jointjes, niks doen en rondhangen. Ze heeft de intense overtuiging dat de wereld beter af zou zijn zonder regels en kinderen al helemaal, laat mensen zelf experimenteren en zelf leren. Hier in Australië zijn teveel regels. Ja!
Na heerlijke dagen op de veranda bij Nina en op het eiland vertrokken we weer met de ferry naar het vasteland. Nu wel, op naar Sydney. We verbleven daar een week in een hostel voor 'longstayers'. En leverden ons huurautootje in.
Hier een impressie van onze kamer..
Ja, wij slapen meestal in stapelbedjes en zijn tegenwoordig al dolblij als t gewone eenpersoonsbedjes zijn of als we een eigen bedlampje hebben :)
Ach, laten we over het hostel in Sydney zeggen, het was vooral niet zo belachelijk duur als de rest van Sydney en belangrijker nog we zaten in een geweldige wijk, Glebe.
Glebe = veel live muziek bij de vele cafeetjes, veel studenten, fietsen, markt, sfeertje! Wij werden fan van de tweedehands boekhandel met tuin waar savonds heel goede optredentjes zijn, die nog beter worden door de wijn en tapas!
Ook gingen we naar de Opera Carmen in het Opera House, wow..
En... kregen we middenin de nacht een telefoontje van Arjen en Marloes dat ons neefje Tieme was geboren!! Op en top gelukkig verkeerden we de dagen erna in een roes, lang leve Skype, wat een droppie! Een moment waarop we liever thuis waren geweest, maar zoals Arjen zegt, hij loopt voorlopig nog niet weg hoor ;)
Op de laatste dag van ons Australië avontuur kreeg Sybren de uitslag van zijn bloedtest en die was goed! We mochten dus officieel per vliegtuig het land verlaten, ein-del-ijk op naar het laatste continent van onze trip, Zuid- Amerika!!
Na 16 uur reizen kwamen we 2 uur later aan dan dat we vertrokken waren, klaar voor een jetlag.
Extra fijn dus dat een oud collega van Sybren ons ophaalde van vliegveld Santiago de Chili, geheel in stijl met de camioneta.
Mark werd onze heuse prive gids bij allerlei tochtjes. Zo zaten we bv op dag twee al tussen de locale ad rivier ad BBQ en bezochten we de Chileense kust (ijskoude zee! niet swimable vlg ons) en het huis van Paul Neruda. Wat een gaaf en inspirerend huis van deze dichter, het lijkt van binnen op een schip.
Ook bezochten we het mensen rechten museum, waar de donkere periodes van het land belicht werden. Hier werd de historie van militaire regimes en hun dictators weergegeven en kwamen uitgebreid het schrikbewind en de verdwenen mensen onder Pinochet aan het licht. Typerend was ook het overzicht van de landen van Zuid-Amerika en hun dictators en de schendingen van de mensenrechten in het verleden, dat is geen fraai lijstje. Ook Pinochet heeft uiteraard goed voor zijn familie gezorgd met miljoenen op buitenlandse bankrekeningen en toch werd er door een groot deel van de bevolking gerouwd om zijn dood een aantal jaren terug (en het andere deel vierde feest).
Mark liet ons zien hoe je kunt genieten in Santiago en omstreken en vertelde ons ook hoe iedereen het zelf moet zien te redden. Iets als een uitkering bestaat er niet. Iedereen werkt en familie zorgt voor elkaar. Voor een immigrant is er dus zeker ook geen inburgerings cursus en kost het tijd en geduld en moet je soms gehaaid zijn om je weg te vinden in het Chileense leven.
Inmiddels voelden we dat we in Zuid Amerika waren aangekomen, dit werd nog een extra handje geholpen toen we rond 1u snachts door elkaar werden geschud in onze stapelbedjes, een aardbeving! Wat een raar gevoel, zeker omdat iedereen erna rustig verder slaapt, geen gevaar dus.. OK, rustig omdraaien dan maar en verder slapen..
Na Santiago pakten we de bus en reden we naar Mendoza, dat bekend staat om zijn wijn. Wij maakten bij toeval het wijn festival mee, allerlei festiviteiten, de opening van het nieuwe oogstseizoen word gevierd, met als hoogtepunt een theater spektakel in de openlucht dat 20.000 bezoekers trekt. Wij liepen met mede reizigers en alle locals een heuvel op waarvandaan je het gratis kon zien, uiteraard breng je je eigen wijn mee. Een goede plek om ons Spaans nog wat verder te oefenen. Ieder district heeft ook een eigen miss, er werd dus veel gewuifd door de missen en gedanst.
Daarnaast was Mendoza onze eerste plek in Argentinië dus tijd om pesos te halen. Vanuit allerlei hoeken begrepen wij dat er zoiets bestaat als een blue market. Breng Amerikaanse dollars mee en je krijgt veel meer pesos dan dat je zou ontvangen als je pint. En ja, dit is waar. Wel een derde meer! Op straat hoor je uit diverse hoeken 'cambio cambio' en weet je na kort informeren wat hun wisselkoers is, er zijn zelfs kantoortjes die misschien op hun bord wel de officiële koers zetten, maar binnen veel meer bieden. Goed dat we dit wisten, thanx Marink, Mies en anderen!
Na Mendoza stapten we 17u de bus in naar Bariloche om vervolgens gelijk door te reizen naar een dorpje verderop, genaamd El Bolson.
De busrit was een en al luxe! Samen met een Israelische dame en Braziliaanse kerel wisten we niet wat ons overkwam. Stoelen als business class, diner en ontbijtje en champagne en dat al slingerend door het adembenemende Andes gebergte. (Met aan de kant van de weg af en toe een hoopnwapperende rode vlaggen en Maria beelden om de doden te vereren).
In El Bolson pakten we de local bus, lekker verragd en rammelend. De bus bracht ons naar Casona dOdile, een fantastisch hostel! We bleven er wat langer dan gepland, wat wil je ook op zo'n relaxte plek. Deze vergeten we niet gauw. Mountainbiken, hiken, boek lezen bij de openhaard, verse groentes bij diner, zelfgebakken brood bij ontbijt, yoga voor Anne en contact met heel veel leuke mensen.
Inmiddels zijn we in Pucon en hebben we gisteren de vulkaan Villarica beklommen. De inspannende klim met spikes onder onze schoenen over de sneeuw werd beloond met een geweldig uitzicht én bestemming bereikt.. de top, de krater! (Wat stinkt dat zeg!)
Jaja we zijn weer op reis! Hoezo dat zijn jullie toch al vijf maanden? Ja, maar na Australië hebben we nu eindelijk weer ..
Taalproblemen, verragde lokale bussen die zich absoluut niet aan de time schedules houden, internet dat af en toe uitvalt, straathonden, zwervers, een extreem indrukwekkend landschap dat nog vele hike uitdagingen zal bieden en warme gepassioneerde mensen.
Wat anderzijds opvalt is hoe makkelijk het reizen hier is en hoeveel reizigers ongeveer dezelfde route afleggen.
En ook hoe de kinderen hier net als bij ons van school opgehaald worden en dat wij nog geen moment aangestaard werden.
Maar wie weet, wie weet..is dit verderop nog heel anders. We zullen het jullie laten weten!
Vrijdag vertrekken we met de ferry van Puerto Montt naar Puerto Natales en gaan we dieper Patagonië in.
Patagonie.... De schrijver Chatwin schreef niet alleen over de wind "it is stripping men to the raw", maar ook "In Patagonia, the isolation makes it easy to exagerate the person you are." en een andere schrijver zegt "Patagonias nothingness forces the mind in on itself."
Vol verwachting klopt ons hart..
Liefs, Sybren en Anne
