"Vol verwachting klopt ons hart.."
Zo eindigde onze laatste blog die we schreven voordat in Puerto Montt op de Navimag ferry zouden stappen om naar het Zuiden te varen. En onze verwachtingen werden overtroffen! Sindsdien hebben we flink wat meegemaakt en inmiddels zijn we in Bolivia. Om jullie een beetje te sparen is dit alleen het eerste deel met Patagonië en een stukje Buenos Aires.
De ferry was een dag vertraagd vanwege de heftige weersomstandigheden. We hadden daardoor een extra dag om de sfeer in Puerto Montt te proeven. Waar onze 'hospita' alleen Spaans sprak, de schoolmeisjes ondanks de koude gure wind in minirokjes (= het schooluniform!) rondlopen en wij extra warme kleding kochten voor de komende weken en visjes in de haven aten.
Vervolgens fijne dagen op de ferry, misschien wel omdat je er zo bar weinig kunt. Behalve het landschap aan je voorbij laten trekken, gesprekken voeren met andere passagiers en de navigatie volgen op de brug. En dat allemaal uuuren.. Oja.. en de sterrenhemel bewonderen... De dagen waren ongeveer hetzelfde, behalve dat het kouder en kouder werd..
Vier dagen later keken we vanaf de gigantische ferry neer op Puerto Natales en voer een kleine scheepje met de enorme trossen naar wal om onze ferry aan te leggen. De kleine backpack optocht waaierde uit over het stadje en wij brachten onszelf naar het hostel Erratic Rock waar we 's middags aan konden sluiten bij de information talk over de 'W trekking' in Torres del Paine. De W trekking heet zo vanwege haar vorm, wij besloten ook de 'tail' te doen en starten een dag later onze zes daagse trekking.
[ Voor wie wellicht zelf nog gaat, de beste tips vonden wij:
*Neem walking poles mee.
*Pak alles in losse plastic tassen in ivm regen (je wil geen raincover om je tas vanwege de sterke wind).
*Neem weinig kleding mee (echt waar! Je hebt om in te wandelen alleen broek en thermo shirt nodig als het iets kouder is loop je gewoon wat harder door. Beviel ons heel goed. En ja.. je gaat wel stinken ;)
*En als het gaat regenen... dan laat je je nat regenen. Bij aankomst trek je droge kleding aan en je natte kleding loop je wel droog de volgende dag. Je hebt dus een set wet en een set dry clothes, gelukkig niet hoeven testen door het goede weer.]
Torres del Paine.. Wow. De natuur was zo overweldigend mooi en dat in combinatie met zes dagen trekken met ons Australische tentje op de rug, eigen voedsel, kleding, zaklamp en na het opzetten van de tent koken op het gasstelletje in de shelters, maakte het een ervaring die wij nooit zullen vergeten. In the middle of nature met niks anders aan je hoofd dan de tocht van die dag. En vaak zelfs helemaal niks. Heel bijzonder.
"Our head full of all that empty space"
Ja soms was het zwaar bv vanwege de blaren die Anne kreeg onderop haar voeten vanwege het gewicht in de rugzak, en 1 nacht was het zo koud.. bibberend in het tentje! De volgende ochtend stapten we op bevroren plassen.. Aha, het heeft gevroren. Dat verklaart een hoop.
De laatste ochtend, op 1 april, klommen we voor zonsopkomst de berg op naar de Torres. Met slaapzakken en matjes én .. een taart ? Nope dat helaas niet zes dagen in de rugzak meegenomen, maar wel een chocolade reep en kaarsjes, want Sybren was jarig!! Wat een top plek om dat te vieren. Als kado sliepen we de komende twee nachten in een heus hotel met uitzicht op het water en de besneeuwde bergtoppen. En het diner die avond smaakte nog nooit zo goed na al die avonden noodles met wortels en zongedroogde tomaten!
Vervolgens zijn we met de bus naar El Calafate gegaan en bewonderden de gletsjer Perito Moreno. Erg indrukwekkend was het toen er een stuk van 50 meter hoog afbrak, hieronder zie je het resultaat en het filmpje houden jullie tegoed.
In El Chalten beklommen we naast alle wandelingen rond mount Fitzroy ook de Viedma glacier. We hebben hier onze première ijsklimmen gehad, woohoo! Zie foto's, was zwaar, maar heel tof!
Na El Chalten was het tijd voor het echte zuiden, oftewel 'the end of the world' en het voelde ook echt zo. De bus op de ferry, wij zeehonden spotten, ijskoud, de bus weer in, steeds leger landschap, de schapenherder die de weg verspert etc.
In Ushaia voeren we over the beagle channel en zagen zeeleeuwen. (Die stinken!). Een museum en oud gevangenis hielp onze verbeelding hoe in deze uithoek politieke gevangen werden weggestopt, mede om de populatie wat te vergroten tegen land claims van Chili en de kleine groep resterende natives. Inmiddels lokt de olie (en tourisme) meer dan genoeg mensen naar Tierra del Fuego.
Oja en natuurlijk weer een wandeling ;-) Dit keer door mysterieuze herfst landschappen. Het gevoel dat we al zo vaak hebben gekend tijdens deze reis kwam weer op, we willen niet weg, maar willen ook verder..!
Met het vliegtuig naar BA. En wat doe je als eerste als je daar aankomt? Dan ga je naar de dokter. En wat doet een dokter als eerste als ze je ziet? Ze geeft je een zoen! Wat alle Argentijnen doen als ze je ontmoeten, is blijkbaar niet anders in het ziekenhuis. Maar waarom gingen wij als eerste naar het ziekenhuis? Omdat Sybren zijn allerlaatste controle echo van zijn longen nog moest krijgen. Onverwacht snel en soepel ging het, twee uur later (en maar twaalf euro lichter!) zaten wij aan het bier om te vieren dat alles goed was!
Met een zoen van de dokter....
Buenos Aires, wat een stad! En ook wat een leuke mensen, natuurlijk hadden we de Argentijnen al leren kennen, maar nu leerden we Adriana kennen. Adriana is een Argentijnse vriendin van Mieke (=vriendin Anne uit Adam) die wij nog nooit eerder hadden ontmoet, ze nodigde ons uit voor de verjaardag van haar vriendin. Tuurlijk! We zullen er zijn! Zo stonden wij om 24u (want eerder beginnen feestjes hier niet) op de stoep bij een huis in BA en stapten de kamer binnen waar we ons voorstelde aan de jarige :) en ook al was Adriana er nog niet, geen probleem! We werden opgenomen in de groep, dronken cocktails en ja.. dan dans je later op de avond ook de tango en spreek je heel goed Spaans :)) Nee er zijn geen beelden van dat onderdeel! Natuurlijk kwam Adriana ook al snel en een paar dagen later kwam ze weer twee uur met de bus (dat heb je al snel in zon grote stad) met een vriendin naar ons toe om te lunchen. Wat enorm lief!
Ook de eigenaar van het huis waar we sliepen (weer via AirBnB) was heel gastvrij. Nicolas is homo en een designer en woont dus ook in het designer deel van de stad, Palermo Viejo. Op dezelfde avond als het verjaardagsfeest nodigde hij ons uit om samen thuis te eten. Heerlijke avond waar we veel visies uitwisselden over allerlei landen en culturen. Wat hij niet snapt en ook echt niet snapt....is dat wij elkaar bellen of zelfs lang van tevoren een afspraak maken om elkaar als vrienden te zien. Je stapt toch gewoon binnen!? Bij hem gebeurde dat dan ook regelmatig tijdens de dagen dat wij er waren, heerlijke sfeer. Het geld dat hij verdient door AirBnB gaat hij gebruiken voor zijn reis naar India. Tijdens een gesprek over de politieke situatie en de stakingen in Argentinië sprak hij uit dat hij gelooft dat deze politici hele jonge zielen hebben. Een andere dame uit BA die we eerder ontmoetten in een hostel vertelde ons dat ze het enorm angstaanjagend vind en trok de vergelijking met de mafia. Het angstaanjagende vond ze dat het mogelijk is om heel Argentinië plat te leggen voor een dag, wat een invloed hebben deze mensen. Inderdaad absurd dat dit kan en echt gebeurd in zon enorm land. Wij zelf hadden geen last van de staking, want de wegen waren geblokkeerd, maar onze boottocht over the beagle channel ging door. Wel waren de winkels dicht en stonden er veel mensen in de straten en 's avonds rondom de tonnen met vuur.
Na BA vertrokken we naar Salta in het noorden, om van daaruit naar Bolivia te trekken. En laat nou net daar ook de favoriete bezigheden staken, demonstreren, optochten en wegblokkades te zijn...
