"Chinese people eat human beings, be aware!"

Sabona!

Kunjani?
Sneeuwt het al? Schaatsen al uit het vet?
En verwend door de Sint en zijn zwarte pieten zonder oorbellen?

Inmiddels weten wij ook weer wat regen is en hoeven we even geen factor 30 te smeren, het regent de laatste 3 dagen regelmatig keihard. Daarom hebben we onze plannen maar gewijzigd van een canoe safari tussen de krokodillen en hippo's in een bezoek aan de Vic falls. Maar.. eerst even terug naar het chronologische vervolg op de blog hiervoor. Toen waren we nog in Malawi! Wat een bijzonder land van Afrika..

Ongeveer 40-50% van de Malawiaanse begroting bestaat uit buitenlandse hulp. In een groot schandaal (Cashgate) komt nu naar buiten dat een behoorlijk deel van de begroting achterover is gedrukt door mensen uit de regering. Gevolg: Kwacha is gedevalueerd, buitenlandse hulp wordt deels terug getrokken, president Banda onder druk en het volk boos. Terwijl het een vd armste landen ter wereld is waren wij het er direct over eens, het mag zich met recht toch 'The warm heart of Africa' noemen. Waarom? De Malawianen die wij mochten ontmoeten zijn oprecht en spreken en leven vanuit hun hart. Neem nou bijvoorbeeld..

....de fietser die afstapte een stuk met ons meeliep - even kletsen over het leven, over werken en niet werken, met uiteindelijk zijn conclusie "you know, we Malawians are lazy, we work if we need money, otherwise we do nothing." Hm, heb je het dan ook over jezelf? "Yes! Look at me right now, I'm doing nothing except meeting you" En ben je gelukkig? "Yes sir, madam, I am so happy"

....de man die aan ons vroeg waarom wij en andere toeristen toch naar Malawi kwamen. Ons antwoord, vanwege de natuur, maar vooral omdat jullie zo vriendelijk zijn en vrolijk. "Oh thank you thank you" en again de grootste smile. Die smiles die blijven je bij..

En die zagen we op vele plekken onderweg.
Onze route bracht ons (na ons bezoek aan Nkata bay waar we kwamen via een lift in de pick up van restaurant eigenaren) op een 3 daagse ferry tocht via Ruarwe en met eindbestemming Monkey bay.
Heerlijk, varen!
We gingen voor tickets op het bovendek, we zouden matrasjes kunnen huren en kunnen slapen onder de sterrenhemel, aan boord bleek dat toch niet zo te zijn en ad bar ontmoetten we een andere toerist die zelf toch niet in zijn bed zou slapen de komende 2 nachten (..) dus wij sliepen lekker knus, maar heerlijk in 1 bedje wiegend op de zeedeining met naast op ons zijn buddy in het andere bedje.

Zoals gezegd,  een relaxte boottocht, althans .. zolang we aan boord bleven! Bij iedere stop duurde het uren voordat we weer verder vaarden, waarom? Cargo, cargo en dan veel, denk aan zakken meel, staalkabels etc én denk aan geen brug of steiger, maar alles -cargo en passagiers- met de reddingssloepen vervoeren. En net als in de minibus geldt ook hier uiteraard dat daar veel op kan.
Af en toe gingen we toch tegen beter weten in aan land om het plaatselijke stadje te bewonderen. De eerste keer was het net donker geworden. Samen met 3 andere blanke kerels besloot Sybren naar de ferry te zwemmen, de locals (die samen met Anne en twee kerels met backpack hutje mutje stonden te wachten bovenop een heuvel van meelzakken en andere spullen) riepen allerlei kreten, moedigde aan en waren zichtbaar onder de indruk! Achteraf niet zo gek.. zo nu en dan wordt er net buiten de haven wel eens een visser aangevallen door een krokodil, hm.. Belangrijker; Syb survived!
En Anne? Hoe kwam zij aan boord? Fight or flight!?
Na de eerste reddingssloep aan me voorbij te hebben laten gaan vond ik dat net als een boel anderen geen keuze meer bij de tweede. Slippers uit , broek oprollen, alvast richting de sloep waden en aan mensen en spullen sjorren en trekken en zorgen dat je eropt komt, yes gelukt! En mn lotgenoot met backpack ook! Oeps maar die ander niet (gelukkig het bootje later wel). Mezelf middenin de sloep gepositioneerd op de meelzakken en koelboxen en net aan het genieten van dit bizarre moment met de sterrenhemel boven me sdchrok ik toch even toen we naar het verkeerde schip voeren...! Maar het bleek gewoon nog een pick up te zijn van 1 persoon, ja joh, er is toch nog zeker 3 cm over onder de rand voordat de sloep overstroomt ;) Foto's volgen!

Aangekomen in Monkey Bay zijn we direct naar Zomba gegaan, waar we collegaatje Nienke opzochten die er namens TNT 4 maanden werkt voor het World Food Programme.
Een gids nam ons mee het Zomba plateau op. Gisteren had hij de oom van zijn moeder begeleid tijdens het overlijden in het ziekenhuis. Hij noemde het een verdrietige, maar ook nuttige ervaring want hij zou dit als oudste zoon vd familie nog erg vaak moeten doen. We wisselden informatie uit over begrafenenissen en crematies en kwamen tot de conclusie dat vrouwen vaak ouder worden dan mannen. Hij wist exact hoe dat komt, vrouwen worden 1x per maand helemaal gereinigd door God.. Ook andere wijsheid droeg hij bij zich, zoals kennis over Chinezen. Hij waarschuwde ons dat we niet verbaasd moesten zijn als Malawianen bang van ons blanken waren, we lijken immers best op Chinezen en die eten mensen. Wij probeerden hem ervan te overtuigen dat dit niet waar is, maar tevergeefs, we moesten echt oppassen..

De overige dagen in Malawi waren top. Met Marloes (ook collega) en Maurits reden we in hun fantastische 4W drive naar Mulanje. Zij rijden van Kaapstad naar huis! Wij mochten even mee, yes, thanx guys! We beklommen Mt Mulanje, wat is het daar mooi!! Theeplantages, gigantische gebergtes, romantische hutjes, sterrenhemel, wow.. En sloten ons gezamenlijk tripje af met, jawel, een Sinterklaas weekend met 12 Nederlanders. Wederom een lift bracht ons in
Lilongwe waar we de volgende dag weer heel vertrouwd (lees opgepropt en zwetend ;) ) in de minibus zaten.

Inmiddels hebben we de Victoria Falls vanuit zowel Zambia als Zimbabwe bewonderd. Met een nachtbus zijn we naar Harare gereden, in de bus werd zowel bij vertrek als aankomst luidkeels gebeden voor een gooede rit. Ook is de populaire popmuziek die in Malawi uit dse tv schalde in Zambia en Zimbabwe omgewisseld voor heupwiegende kerkkoortjes.

Wij zijn we net als de rest van de wereld en Afrika in het bijzonder in de ban van het overlijden van Madiba. In de backpackers kijken we samen met de locals naar de TV beelden en wordt er veel bewondering geuit. In Lusaka gingen we naar de film 'Mandela, a long road to freedom'. Pff, indrukwekkend en ontroerend..
Wat een man, wat een held.

Wat ons vooral van Afrika bij zal blijven zijn de ontmoetingen met de bijzondere mensen. We kunnen er nog 1 week van genieten in Pretoria!

Anne & Sybren (als Afrikaan uit te spreken als 'Zebla' & met baard o.a. begroet als Chuck Norris en Jesus)

 

So high that you can touch the moon

Ha allemaal,

Hoogste tijd voor een nieuwe update! Helaas nog steeds meer woorden dan foto's want het juiste kabeltje is nog niet gespot, maar enkele foto's hieronder die we van onze nieuwe ( Kilimanjaro)vrienden hebben gejat van facebook of met de ipad maakten.

We zijn nu 6 weken in Afrika. Bij de vorige blog stonden we aan de vooravond van DE klim naar de summit van de Kilimanjaro en ja... het was zwaar.. EN... geweldig! Hier een verslag van de tocht en afsluitend een kort stukje over ' het leven na de tocht'.

6 dagen lang waren we maar gefocused op 1 ding, via de Machame route de top van de Kilimanjaro bereiken.  Samen met 2 Franse toeristen van onze leeftijd, Simon en Ginna, en 2 gidsen, 14(!) dragers en een kok begonnen we dag 1 aan onze klim.
De dragers vervoerden ieder 20 kilo, dat is voornamelijk voedsel, tenten (ook voor zichzelf) en kleding. Direct al gaf onze gids het tempo aan en dat was "pole pole" "langzaam langzaam". De dragers waren al gauw uit het zicht verdwenen, met veel meer kilo s zoveel sneller dan wij. Impressive. Na een dagje wandelen kwamen we aan bij de campsite en daar werden onze tentjes voor ons opgezet, wat een luxe! De derde tent bleek het prive restaurantje te zijn voor ons vieren met heuse krukjes en een tafel. Iedere dag kregen we popcorn en warm chocolate en als diner soep en daarna een stevige maaltijd met pasta of rijst. Dag 1 was goed te doen, mooi!, 1 down 5 to go..
Dag 2 ging ook goed, alle klimdagen waren vol met de mooiste uitzichten, veel water drinken, goed adem halen, focussen, genieten, lol hebben, keer op keer ingehaald worden door zwetende en lachende porters die de bagage veelal op hun hoofd droegen én iedere dag geen douche ;)
Als iemand gedurende de tocht vroeg hoe ver nog of wat morgen, volgden de wijze woorden vd gids, leef in het nu... Ja je hebt gelijk.
Dag 3 was zwaarder, eind vd dag vanuit de eettent maakten we opgelucht de mooiste grappen over "zie je die klif daar? Die doen we morgen ff" En jawel...de volgende ochtend kregen we instructies en bleek dit de waarheid te zijn, omhoog klauteren met handen en voeten. We vonden het allebei vooral extreem leuk. En ja ook op dit stuk werden we ingehaald door de porters met tafels op hun hoofd en tassen op hun rug. Respect! En wat een energie gaf dat, de dragers, de uitzichten, wow waar zijn we, wat gaaf dat we dit doen!
Dag 4 eindigde met lunch op de campsite, weer wat hoger, weer wat kouder..

En toen na het diner de instructies van de gids 'Joseph': "Jullie gaan zo slapen, van 18-23u. Maak je nu al helemaal klaar voor de klim. Trek morgen aan: 2 lange onderbroeken, skibroek, 1 paar skisokken, veel lagen bovenkleding, bivakmuts, muts, handschoenen, zonnebril en neem je hotties mee (warmte pads bij nood voor voeten en handen) en natuurlijk water." En "I believe in you guys, you can do it. You are strong people, strong in the mind. Feel your power. It will be tough, but if you believe in yourself, you can do it!"
Oef..we keken elkaar alle vier aan en zeiden lachend o my god, dit was dus nog niks tot nu toe. Toen wat serieuze blikken en.. "We better go to bed now!"
23h wake up time! We kregen thee en ginger cookies op bed trokken de laatste kleren aan (we sliepen al in een deel vd kleding) en zetten onze hoofdlampjes op en off we go! Met 3 gidsen nu ipv 2.
Gids Joseph zullen we nooit vergeten, hij liep voorop en zong zacht en rustig Christelijke liederen, de tekst verstonden we niet goed, maar de melodie en zijn stem, bijna mantra's. 7u lang klommen we zo omhoog, een sliert van lichtjes tussen de anderen en onder de mooiste sterrenhemel. Af en toe een korte pauze omdat de gids dat aangaf of omdat Anne moest overgeven (jep, hoort erbij sprak Joseph en zijn advies luidde "don't think to much, just do it" hm, enige herkenning daar ;).) Af en toe keken we omhoog, maar dan snel weer naar de voetstappen van onze voorganger, want omhoog kijken demotiveert toch wel een beetje, al is het donker, die slierten van lichtjes (andere klimmers met hoofdlampjes) zijn toch wel heel ver weg. weer in onszelf gekeerd gaan we verder, stap voor stap voor stap voor.. En dat heeel langzaam, ja nu begrepen we de "pole, pole" we voelden ons stokoud met loodzware benen. Vlakbij Stella Point op 5739 meter splitsen we en ging Anne apart met een van de gidsen, iets eerder zelfs dan de anderen was ze er, wat een ontlading, yes, nu nog maar 100 meter klimmen, hmmm.. Dat viel tegen want in afstand was t nog best ver en voor 'stokoude mensjes' al helemaal. Maar zij aan zij gestaag doorzettend waren we om 6:30 eindelijk..boven!! We made it! Tranen van geluk, YESSS! Zo trots!!!!
Over de terugweg zal ik voor het gemak niet verder uitwijken, altijd op het hoogtepunt stoppen toch!? ;) Laat ik zeggen dat het maar niet op hield, dalen dalen dalen dalen, maar de top hadden we gehaald! En na nog een paar uur slapen op de berg daalden we af voor de laatste kampeerplek en kregen we de volgende ochtend op dag 6 een felicitatie zang van alle dragers en waren we rond 10 uur sochtends weer 'thuis' en toen .. Douchen en blaren verzorgen en met z'n vieren naar de roof top bar om Kilimanjaro bier te drinken en te genieten van het uitzicht, zie je die top? we did it!!

Het leven na DE tocht. Alles was anders :) nee hoor, maar we voelden ons wel mega sterk.

Nadat we iedereen lieten weten dat we het gehaald hadden, veel was lieten doen, een extra douche pakten en nog maar 1..verlieten we Moshi en reisden we per bus naar Lushoto. We waren snel hersteld dus in voor een wandeling door de dorpjes en tussen de bananenbomen, los van het feit dat het non stop goot van de regen was het leuk en liet de gids alle local pharmacies zien van aloë vera tot aan de natuurlijke drugs, qat. Toen op naar Zanzibar en dat was Paradise, heerlijk. Zon, azuur blauwe zee, wit strand, rasta place hostel, verse visjes eten en duiken! (sybren zag op een extra duik schildpad, dolfijnen, haai). We waren in Michamvi en Nungwi, waar in 1 van de strandschoffies een ware poëet bleek: "You enjoy the sunset, yes? But wouldn't it be even nicer if you can get so high that you can touch the moon..."

Via Dar es Salaam, Mbeya, Karonga, Livingstonia (waar we een heerlijke backpackers vonden waar we ons echt thuis voelden en we sliepen in een huisje met balkon op de klif, wow! zijn we nu in Nkata bay in Malawi in een tentje.

De busreizen zijn een beleving op zich en zien er ongeveer als volgt uit.
Grote bus: non stop TV hard aan met lokale pop muziek en volo dans inspiratie Ik zeg check het zelf even! 

https://www.youtube.com/watch?v=98WPXE7ns7k&feature=youtube_gdata_player

Of.. non stop soaps die altijd hetzelfde zijn en gaan over de vrouw die mooi en hip is en boos op haar man die vreemdgaat. En altijd loopt t goed af en komen ze weer bij elkaar. Als je uit het raam kijkt zie je een mooi Afrika, baobab bomen, vrolijke mensen, lemen huisjes en ook veel van steen, vaak half afgebouwd omdat het geld nu even op is, bananen bomen,  geschilderde reclames op muren, bedden en doodskisten te koop, maar bij een stop ook alle verkopers aan je raampje met lekkers.
Klein busje? simpelweg heeeel veel mensen op en naast elkaar waaronder wijzelf. Soms heb je een vrouw op je ene knie die ondertussen borstvoeding geeft, wat ellebogen in je nek, een kind op je andere knie, wat levende kippen ertussen, oja en kan deze koelkast nog mee? ..geweldig dus.

Vandaag doken we in Lake Malawi, mooi! Vooral de catfish van 2 meter lang en de cichlid mouthfeeder die haar kleintjes laat schuilen in haar mond. Ze worden zelfs geboren in haar mond!

Morgen stappen we op de ferry en gaan we richting Zuid Malawi en vervolgens naar Zambia (niet meer naar Mozambique vanwege de ongeregeldheden tussen de rebellen en het leger).

Tot snel! (Afrikaanse tijd ;).)

Sybren en Anne

 

''Women are like eggs''

Jambo!

Sorry people, our first blog is in Dutch. You can admire the beautiful product of Google translate and we will try to write some future nonsense in English...

Bijna twee weken geleden ( na de geweldige borrel, thx guys!) verhuisden we onze laatste spullen naar de storagebox en niet te geloven het past! Al onze bezittingen als Tetris opgestapeld op 15 kubieke meter.
Zondag ochtend vertrokken we vanaf Schiphol. Wat tranen, knuffels en off we go! Wow, het is nu echt zover, hier hebben we al bijna een jaar naar uitgekeken. Banen opgezegd, huis leeg geruimd. Wow, niet te geloven! Zucht... Vrijheid....!

Op naar Nairobi, waar onze eerste dagen er vooral uitzagen zoals je op de foto ziet. Gelukkig bevestigde de leeuw die we later in het Serengeti national park zagen, dat dit precies de manier van leven is. Zoek de verschillen ;) Deze leeuw ontmoeten we tijdens een tour die ons van Nairobi naar Arusha bracht. We bezochten oa Masai Mara, Serengeti en de Ngorongoro krater. Meer foto's volgen als we in Afrika het goede kabeltje voor onze camera vinden (met die 2 megapixels vd tablet kan je toch net iets minder). Door de eerste tour hebben we ook een hoop leuke mensen uit de diverse continenten ontmoet.

Wat op ons deze eerste weken het meeste indruk heeft gemaakt?

Natuurlijk het totaal andere leven hier en tegelijkertijd hoe we er nu al behoorlijk aan beginnen te wennen. We vinden de balans tussen gezond reizigers wantrouwen en relaxedheid en vertrouwen. We wennen aan de hitte. We reisden met openbaar vervoer. We hebben de standaard riedel terug voor de straatverkopers. We rekenen nergens op en weten dat `` a few minutes`` uren zijn.

En daarnaast?

- De olifant die zich `s avonds niks aantrok van ons als kampeerders en zo het tentenkamp binnen liep!  Zoveel mogelijk herrie maken met potten en pannen en iedereen de truck in. Niemand gewond, foto volgt!
Oja .. En dat rood voor danger staat en groen voor safe wisten we wel. Als het om stoplichten gaat let geen enkele chauffeur hierop in Afrika, maar gaat het om (ogen van) wildlife dan ben je toch blij met deze kennis als je snachts met je zaklampje op pad gaat naar de wc.

- De vraag of president Kenyatta naar buiten mag in Den Haag. Vaak zeggen we dat we uit Adam komen, maar soms schatten we in dat dat niet nodig is en dan gaat het gesprek direct over het ICC, waar deze man terecht moet staan voor zijn mogelijke betrokkenheid bij de moordpartijen rond de laatste verkiezingen... (alleen zijn politieke vriend Ruto is overigens ook daadwerkelijk op komen dagen bij het ICC)

- En vooral het contact met de Kenianen en Tanzanianen. Wat een spirit! Dat raakt... Je wordt er stil van. Bijvoorbeeld:

Kinderen die we tegenkomen bij een wandelingetje met z'n 2en in Kisii zijn helemaal door het dolle heen. De watertanks die ze op hun hoofd droegen worden neergezet en ze springen en gillen en willen ons aanraken en zijn tegelijkertijd een beetje bang. Wat is dat voor mens? Ze hebben allerlei vragen en willen graag hun Engels oefenen. Als we gaan dansen komen ze niet meer bij en laten ze ons even zien hoe het moet. Tsja... :)

Alle hardwerkende vrouwen die zoveel meer verantwoordelijkheid dragen dan de mannen. Ze kunnen een stuk beter met hun geld omgaan. De mannen hoeden de geiten en zitten onder een boom in schaduw. Toen we bij een aantal werkende vrouwen waren en ze zagen dat we een camera bij ons hadden wilden ze allemaal op de foto. Vervolgens het verzoek om de foto`s aan hen te mailen. Veel kinderen hebben overigens vaak zelfs facebook.

En tot slot, De taxi chauffeur in Nairobi, die ons om half zes in de ochtend nadat wij ons tentje uit zijn gekropen heel wat wijsheid bijbrengt. ``Listen, women are like eggs. If you throw them around they will break.``
Mannen mogen vreemd gaan `` we are like animals``. Maar vrouwen? Nee nooit. En als een man vreemd gaat? Dan wordt de vrouw niet boos op haar man. Nee, ze wordt boos op de andere vrouw.
Wij vertellen hem dat in Nederland mensen soms scheiden,  de grootste schande vindt hij. Waarom zou je dat nou doen?
Ook vertellen we hem dat bij ons soms vrouwen vreemdgaan, waarop hij ons dus die wijze (?) les leert..... `` women are like eggs...``

Op dit moment zitten we in Moshi. Een stadje aan de voet van de Kilimanjaro én na een dag van bezinning wist ook Anne het zeker, we gaan het doen! Morgen vertrekken we voor zes dagen de berg op, we zullen de Machame route volgen. Samen met onze gids, een assistent gids en 2 dragers. Zojuist hebben we de huurkleding gepast. Anne wordt een soort rode Eskimo en Sybren een zwarte bankovervaller. Na een tocht langs meer dan 10 ATMs voor de betaling waren we ook kortstondig Tanzaniaans miljonair :-) Maar wat er echt van ons is geworden op deze berg van bijna 6000 meter hoog volgt in de volgende blog.....

Doe voorzichtig allemaal met het noodweer en de omvallende bomen!

Sybren & Anne

 

Ready for take off

De laatste voorbereidingen worden getroffen, we zijn er bijna klaar voor!