Sabona!
Kunjani?
Sneeuwt het al? Schaatsen al uit het vet?
En verwend door de Sint en zijn zwarte pieten zonder oorbellen?
Sneeuwt het al? Schaatsen al uit het vet?
En verwend door de Sint en zijn zwarte pieten zonder oorbellen?
Inmiddels weten wij ook weer wat regen is en hoeven we even geen factor 30 te smeren, het regent de laatste 3 dagen regelmatig keihard. Daarom hebben we onze plannen maar gewijzigd van een canoe safari tussen de krokodillen en hippo's in een bezoek aan de Vic falls. Maar.. eerst even terug naar het chronologische vervolg op de blog hiervoor. Toen waren we nog in Malawi! Wat een bijzonder land van Afrika..
Ongeveer 40-50% van de Malawiaanse begroting bestaat uit buitenlandse hulp. In een groot schandaal (Cashgate) komt nu naar buiten dat een behoorlijk deel van de begroting achterover is gedrukt door mensen uit de regering. Gevolg: Kwacha is gedevalueerd, buitenlandse hulp wordt deels terug getrokken, president Banda onder druk en het volk boos. Terwijl het een vd armste landen ter wereld is waren wij het er direct over eens, het mag zich met recht toch 'The warm heart of Africa' noemen. Waarom? De Malawianen die wij mochten ontmoeten zijn oprecht en spreken en leven vanuit hun hart. Neem nou bijvoorbeeld..
....de fietser die afstapte een stuk met ons meeliep - even kletsen over het leven, over werken en niet werken, met uiteindelijk zijn conclusie "you know, we Malawians are lazy, we work if we need money, otherwise we do nothing." Hm, heb je het dan ook over jezelf? "Yes! Look at me right now, I'm doing nothing except meeting you" En ben je gelukkig? "Yes sir, madam, I am so happy"
....de man die aan ons vroeg waarom wij en andere toeristen toch naar Malawi kwamen. Ons antwoord, vanwege de natuur, maar vooral omdat jullie zo vriendelijk zijn en vrolijk. "Oh thank you thank you" en again de grootste smile. Die smiles die blijven je bij..
En die zagen we op vele plekken onderweg.
Onze route bracht ons (na ons bezoek aan Nkata bay waar we kwamen via een lift in de pick up van restaurant eigenaren) op een 3 daagse ferry tocht via Ruarwe en met eindbestemming Monkey bay.
Heerlijk, varen!
We gingen voor tickets op het bovendek, we zouden matrasjes kunnen huren en kunnen slapen onder de sterrenhemel, aan boord bleek dat toch niet zo te zijn en ad bar ontmoetten we een andere toerist die zelf toch niet in zijn bed zou slapen de komende 2 nachten (..) dus wij sliepen lekker knus, maar heerlijk in 1 bedje wiegend op de zeedeining met naast op ons zijn buddy in het andere bedje.
Onze route bracht ons (na ons bezoek aan Nkata bay waar we kwamen via een lift in de pick up van restaurant eigenaren) op een 3 daagse ferry tocht via Ruarwe en met eindbestemming Monkey bay.
Heerlijk, varen!
We gingen voor tickets op het bovendek, we zouden matrasjes kunnen huren en kunnen slapen onder de sterrenhemel, aan boord bleek dat toch niet zo te zijn en ad bar ontmoetten we een andere toerist die zelf toch niet in zijn bed zou slapen de komende 2 nachten (..) dus wij sliepen lekker knus, maar heerlijk in 1 bedje wiegend op de zeedeining met naast op ons zijn buddy in het andere bedje.
Zoals gezegd, een relaxte boottocht, althans .. zolang we aan boord bleven! Bij iedere stop duurde het uren voordat we weer verder vaarden, waarom? Cargo, cargo en dan veel, denk aan zakken meel, staalkabels etc én denk aan geen brug of steiger, maar alles -cargo en passagiers- met de reddingssloepen vervoeren. En net als in de minibus geldt ook hier uiteraard dat daar veel op kan.
Af en toe gingen we toch tegen beter weten in aan land om het plaatselijke stadje te bewonderen. De eerste keer was het net donker geworden. Samen met 3 andere blanke kerels besloot Sybren naar de ferry te zwemmen, de locals (die samen met Anne en twee kerels met backpack hutje mutje stonden te wachten bovenop een heuvel van meelzakken en andere spullen) riepen allerlei kreten, moedigde aan en waren zichtbaar onder de indruk! Achteraf niet zo gek.. zo nu en dan wordt er net buiten de haven wel eens een visser aangevallen door een krokodil, hm.. Belangrijker; Syb survived!
En Anne? Hoe kwam zij aan boord? Fight or flight!?
Na de eerste reddingssloep aan me voorbij te hebben laten gaan vond ik dat net als een boel anderen geen keuze meer bij de tweede. Slippers uit , broek oprollen, alvast richting de sloep waden en aan mensen en spullen sjorren en trekken en zorgen dat je eropt komt, yes gelukt! En mn lotgenoot met backpack ook! Oeps maar die ander niet (gelukkig het bootje later wel). Mezelf middenin de sloep gepositioneerd op de meelzakken en koelboxen en net aan het genieten van dit bizarre moment met de sterrenhemel boven me sdchrok ik toch even toen we naar het verkeerde schip voeren...! Maar het bleek gewoon nog een pick up te zijn van 1 persoon, ja joh, er is toch nog zeker 3 cm over onder de rand voordat de sloep overstroomt ;) Foto's volgen!
Af en toe gingen we toch tegen beter weten in aan land om het plaatselijke stadje te bewonderen. De eerste keer was het net donker geworden. Samen met 3 andere blanke kerels besloot Sybren naar de ferry te zwemmen, de locals (die samen met Anne en twee kerels met backpack hutje mutje stonden te wachten bovenop een heuvel van meelzakken en andere spullen) riepen allerlei kreten, moedigde aan en waren zichtbaar onder de indruk! Achteraf niet zo gek.. zo nu en dan wordt er net buiten de haven wel eens een visser aangevallen door een krokodil, hm.. Belangrijker; Syb survived!
En Anne? Hoe kwam zij aan boord? Fight or flight!?
Na de eerste reddingssloep aan me voorbij te hebben laten gaan vond ik dat net als een boel anderen geen keuze meer bij de tweede. Slippers uit , broek oprollen, alvast richting de sloep waden en aan mensen en spullen sjorren en trekken en zorgen dat je eropt komt, yes gelukt! En mn lotgenoot met backpack ook! Oeps maar die ander niet (gelukkig het bootje later wel). Mezelf middenin de sloep gepositioneerd op de meelzakken en koelboxen en net aan het genieten van dit bizarre moment met de sterrenhemel boven me sdchrok ik toch even toen we naar het verkeerde schip voeren...! Maar het bleek gewoon nog een pick up te zijn van 1 persoon, ja joh, er is toch nog zeker 3 cm over onder de rand voordat de sloep overstroomt ;) Foto's volgen!
Aangekomen in Monkey Bay zijn we direct naar Zomba gegaan, waar we collegaatje Nienke opzochten die er namens TNT 4 maanden werkt voor het World Food Programme.
Een gids nam ons mee het Zomba plateau op. Gisteren had hij de oom van zijn moeder begeleid tijdens het overlijden in het ziekenhuis. Hij noemde het een verdrietige, maar ook nuttige ervaring want hij zou dit als oudste zoon vd familie nog erg vaak moeten doen. We wisselden informatie uit over begrafenenissen en crematies en kwamen tot de conclusie dat vrouwen vaak ouder worden dan mannen. Hij wist exact hoe dat komt, vrouwen worden 1x per maand helemaal gereinigd door God.. Ook andere wijsheid droeg hij bij zich, zoals kennis over Chinezen. Hij waarschuwde ons dat we niet verbaasd moesten zijn als Malawianen bang van ons blanken waren, we lijken immers best op Chinezen en die eten mensen. Wij probeerden hem ervan te overtuigen dat dit niet waar is, maar tevergeefs, we moesten echt oppassen..
Een gids nam ons mee het Zomba plateau op. Gisteren had hij de oom van zijn moeder begeleid tijdens het overlijden in het ziekenhuis. Hij noemde het een verdrietige, maar ook nuttige ervaring want hij zou dit als oudste zoon vd familie nog erg vaak moeten doen. We wisselden informatie uit over begrafenenissen en crematies en kwamen tot de conclusie dat vrouwen vaak ouder worden dan mannen. Hij wist exact hoe dat komt, vrouwen worden 1x per maand helemaal gereinigd door God.. Ook andere wijsheid droeg hij bij zich, zoals kennis over Chinezen. Hij waarschuwde ons dat we niet verbaasd moesten zijn als Malawianen bang van ons blanken waren, we lijken immers best op Chinezen en die eten mensen. Wij probeerden hem ervan te overtuigen dat dit niet waar is, maar tevergeefs, we moesten echt oppassen..
De overige dagen in Malawi waren top. Met Marloes (ook collega) en Maurits reden we in hun fantastische 4W drive naar Mulanje. Zij rijden van Kaapstad naar huis! Wij mochten even mee, yes, thanx guys! We beklommen Mt Mulanje, wat is het daar mooi!! Theeplantages, gigantische gebergtes, romantische hutjes, sterrenhemel, wow.. En sloten ons gezamenlijk tripje af met, jawel, een Sinterklaas weekend met 12 Nederlanders. Wederom een lift bracht ons in
Lilongwe waar we de volgende dag weer heel vertrouwd (lees opgepropt en zwetend ;) ) in de minibus zaten.
Lilongwe waar we de volgende dag weer heel vertrouwd (lees opgepropt en zwetend ;) ) in de minibus zaten.
Inmiddels hebben we de Victoria Falls vanuit zowel Zambia als Zimbabwe bewonderd. Met een nachtbus zijn we naar Harare gereden, in de bus werd zowel bij vertrek als aankomst luidkeels gebeden voor een gooede rit. Ook is de populaire popmuziek die in Malawi uit dse tv schalde in Zambia en Zimbabwe omgewisseld voor heupwiegende kerkkoortjes.
Wij zijn we net als de rest van de wereld en Afrika in het bijzonder in de ban van het overlijden van Madiba. In de backpackers kijken we samen met de locals naar de TV beelden en wordt er veel bewondering geuit. In Lusaka gingen we naar de film 'Mandela, a long road to freedom'. Pff, indrukwekkend en ontroerend..
Wat een man, wat een held.
Wat een man, wat een held.
Wat ons vooral van Afrika bij zal blijven zijn de ontmoetingen met de bijzondere mensen. We kunnen er nog 1 week van genieten in Pretoria!
Anne & Sybren (als Afrikaan uit te spreken als 'Zebla' & met baard o.a. begroet als Chuck Norris en Jesus)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten