Ha allemaal,
Hoogste tijd voor een nieuwe update! Helaas nog steeds meer woorden dan foto's want het juiste kabeltje is nog niet gespot, maar enkele foto's hieronder die we van onze nieuwe ( Kilimanjaro)vrienden hebben gejat van facebook of met de ipad maakten.
We zijn nu 6 weken in Afrika. Bij de vorige blog stonden we aan de vooravond van DE klim naar de summit van de Kilimanjaro en ja... het was zwaar.. EN... geweldig! Hier een verslag van de tocht en afsluitend een kort stukje over ' het leven na de tocht'.
6 dagen lang waren we maar gefocused op 1 ding, via de Machame route de top van de Kilimanjaro bereiken. Samen met 2 Franse toeristen van onze leeftijd, Simon en Ginna, en 2 gidsen, 14(!) dragers en een kok begonnen we dag 1 aan onze klim.
De dragers vervoerden ieder 20 kilo, dat is voornamelijk voedsel, tenten (ook voor zichzelf) en kleding. Direct al gaf onze gids het tempo aan en dat was "pole pole" "langzaam langzaam". De dragers waren al gauw uit het zicht verdwenen, met veel meer kilo s zoveel sneller dan wij. Impressive. Na een dagje wandelen kwamen we aan bij de campsite en daar werden onze tentjes voor ons opgezet, wat een luxe! De derde tent bleek het prive restaurantje te zijn voor ons vieren met heuse krukjes en een tafel. Iedere dag kregen we popcorn en warm chocolate en als diner soep en daarna een stevige maaltijd met pasta of rijst. Dag 1 was goed te doen, mooi!, 1 down 5 to go..
Dag 2 ging ook goed, alle klimdagen waren vol met de mooiste uitzichten, veel water drinken, goed adem halen, focussen, genieten, lol hebben, keer op keer ingehaald worden door zwetende en lachende porters die de bagage veelal op hun hoofd droegen én iedere dag geen douche ;)
Als iemand gedurende de tocht vroeg hoe ver nog of wat morgen, volgden de wijze woorden vd gids, leef in het nu... Ja je hebt gelijk.
Dag 3 was zwaarder, eind vd dag vanuit de eettent maakten we opgelucht de mooiste grappen over "zie je die klif daar? Die doen we morgen ff" En jawel...de volgende ochtend kregen we instructies en bleek dit de waarheid te zijn, omhoog klauteren met handen en voeten. We vonden het allebei vooral extreem leuk. En ja ook op dit stuk werden we ingehaald door de porters met tafels op hun hoofd en tassen op hun rug. Respect! En wat een energie gaf dat, de dragers, de uitzichten, wow waar zijn we, wat gaaf dat we dit doen!
Dag 4 eindigde met lunch op de campsite, weer wat hoger, weer wat kouder..
De dragers vervoerden ieder 20 kilo, dat is voornamelijk voedsel, tenten (ook voor zichzelf) en kleding. Direct al gaf onze gids het tempo aan en dat was "pole pole" "langzaam langzaam". De dragers waren al gauw uit het zicht verdwenen, met veel meer kilo s zoveel sneller dan wij. Impressive. Na een dagje wandelen kwamen we aan bij de campsite en daar werden onze tentjes voor ons opgezet, wat een luxe! De derde tent bleek het prive restaurantje te zijn voor ons vieren met heuse krukjes en een tafel. Iedere dag kregen we popcorn en warm chocolate en als diner soep en daarna een stevige maaltijd met pasta of rijst. Dag 1 was goed te doen, mooi!, 1 down 5 to go..
Dag 2 ging ook goed, alle klimdagen waren vol met de mooiste uitzichten, veel water drinken, goed adem halen, focussen, genieten, lol hebben, keer op keer ingehaald worden door zwetende en lachende porters die de bagage veelal op hun hoofd droegen én iedere dag geen douche ;)
Als iemand gedurende de tocht vroeg hoe ver nog of wat morgen, volgden de wijze woorden vd gids, leef in het nu... Ja je hebt gelijk.
Dag 3 was zwaarder, eind vd dag vanuit de eettent maakten we opgelucht de mooiste grappen over "zie je die klif daar? Die doen we morgen ff" En jawel...de volgende ochtend kregen we instructies en bleek dit de waarheid te zijn, omhoog klauteren met handen en voeten. We vonden het allebei vooral extreem leuk. En ja ook op dit stuk werden we ingehaald door de porters met tafels op hun hoofd en tassen op hun rug. Respect! En wat een energie gaf dat, de dragers, de uitzichten, wow waar zijn we, wat gaaf dat we dit doen!
Dag 4 eindigde met lunch op de campsite, weer wat hoger, weer wat kouder..
En toen na het diner de instructies van de gids 'Joseph': "Jullie gaan zo slapen, van 18-23u. Maak je nu al helemaal klaar voor de klim. Trek morgen aan: 2 lange onderbroeken, skibroek, 1 paar skisokken, veel lagen bovenkleding, bivakmuts, muts, handschoenen, zonnebril en neem je hotties mee (warmte pads bij nood voor voeten en handen) en natuurlijk water." En "I believe in you guys, you can do it. You are strong people, strong in the mind. Feel your power. It will be tough, but if you believe in yourself, you can do it!"
Oef..we keken elkaar alle vier aan en zeiden lachend o my god, dit was dus nog niks tot nu toe. Toen wat serieuze blikken en.. "We better go to bed now!"
23h wake up time! We kregen thee en ginger cookies op bed trokken de laatste kleren aan (we sliepen al in een deel vd kleding) en zetten onze hoofdlampjes op en off we go! Met 3 gidsen nu ipv 2.
Gids Joseph zullen we nooit vergeten, hij liep voorop en zong zacht en rustig Christelijke liederen, de tekst verstonden we niet goed, maar de melodie en zijn stem, bijna mantra's. 7u lang klommen we zo omhoog, een sliert van lichtjes tussen de anderen en onder de mooiste sterrenhemel. Af en toe een korte pauze omdat de gids dat aangaf of omdat Anne moest overgeven (jep, hoort erbij sprak Joseph en zijn advies luidde "don't think to much, just do it" hm, enige herkenning daar ;).) Af en toe keken we omhoog, maar dan snel weer naar de voetstappen van onze voorganger, want omhoog kijken demotiveert toch wel een beetje, al is het donker, die slierten van lichtjes (andere klimmers met hoofdlampjes) zijn toch wel heel ver weg. weer in onszelf gekeerd gaan we verder, stap voor stap voor stap voor.. En dat heeel langzaam, ja nu begrepen we de "pole, pole" we voelden ons stokoud met loodzware benen. Vlakbij Stella Point op 5739 meter splitsen we en ging Anne apart met een van de gidsen, iets eerder zelfs dan de anderen was ze er, wat een ontlading, yes, nu nog maar 100 meter klimmen, hmmm.. Dat viel tegen want in afstand was t nog best ver en voor 'stokoude mensjes' al helemaal. Maar zij aan zij gestaag doorzettend waren we om 6:30 eindelijk..boven!! We made it! Tranen van geluk, YESSS! Zo trots!!!!
Over de terugweg zal ik voor het gemak niet verder uitwijken, altijd op het hoogtepunt stoppen toch!? ;) Laat ik zeggen dat het maar niet op hield, dalen dalen dalen dalen, maar de top hadden we gehaald! En na nog een paar uur slapen op de berg daalden we af voor de laatste kampeerplek en kregen we de volgende ochtend op dag 6 een felicitatie zang van alle dragers en waren we rond 10 uur sochtends weer 'thuis' en toen .. Douchen en blaren verzorgen en met z'n vieren naar de roof top bar om Kilimanjaro bier te drinken en te genieten van het uitzicht, zie je die top? we did it!!
Oef..we keken elkaar alle vier aan en zeiden lachend o my god, dit was dus nog niks tot nu toe. Toen wat serieuze blikken en.. "We better go to bed now!"
23h wake up time! We kregen thee en ginger cookies op bed trokken de laatste kleren aan (we sliepen al in een deel vd kleding) en zetten onze hoofdlampjes op en off we go! Met 3 gidsen nu ipv 2.
Gids Joseph zullen we nooit vergeten, hij liep voorop en zong zacht en rustig Christelijke liederen, de tekst verstonden we niet goed, maar de melodie en zijn stem, bijna mantra's. 7u lang klommen we zo omhoog, een sliert van lichtjes tussen de anderen en onder de mooiste sterrenhemel. Af en toe een korte pauze omdat de gids dat aangaf of omdat Anne moest overgeven (jep, hoort erbij sprak Joseph en zijn advies luidde "don't think to much, just do it" hm, enige herkenning daar ;).) Af en toe keken we omhoog, maar dan snel weer naar de voetstappen van onze voorganger, want omhoog kijken demotiveert toch wel een beetje, al is het donker, die slierten van lichtjes (andere klimmers met hoofdlampjes) zijn toch wel heel ver weg. weer in onszelf gekeerd gaan we verder, stap voor stap voor stap voor.. En dat heeel langzaam, ja nu begrepen we de "pole, pole" we voelden ons stokoud met loodzware benen. Vlakbij Stella Point op 5739 meter splitsen we en ging Anne apart met een van de gidsen, iets eerder zelfs dan de anderen was ze er, wat een ontlading, yes, nu nog maar 100 meter klimmen, hmmm.. Dat viel tegen want in afstand was t nog best ver en voor 'stokoude mensjes' al helemaal. Maar zij aan zij gestaag doorzettend waren we om 6:30 eindelijk..boven!! We made it! Tranen van geluk, YESSS! Zo trots!!!!
Over de terugweg zal ik voor het gemak niet verder uitwijken, altijd op het hoogtepunt stoppen toch!? ;) Laat ik zeggen dat het maar niet op hield, dalen dalen dalen dalen, maar de top hadden we gehaald! En na nog een paar uur slapen op de berg daalden we af voor de laatste kampeerplek en kregen we de volgende ochtend op dag 6 een felicitatie zang van alle dragers en waren we rond 10 uur sochtends weer 'thuis' en toen .. Douchen en blaren verzorgen en met z'n vieren naar de roof top bar om Kilimanjaro bier te drinken en te genieten van het uitzicht, zie je die top? we did it!!
Het leven na DE tocht. Alles was anders :) nee hoor, maar we voelden ons wel mega sterk.
Nadat we iedereen lieten weten dat we het gehaald hadden, veel was lieten doen, een extra douche pakten en nog maar 1..verlieten we Moshi en reisden we per bus naar Lushoto. We waren snel hersteld dus in voor een wandeling door de dorpjes en tussen de bananenbomen, los van het feit dat het non stop goot van de regen was het leuk en liet de gids alle local pharmacies zien van aloë vera tot aan de natuurlijke drugs, qat. Toen op naar Zanzibar en dat was Paradise, heerlijk. Zon, azuur blauwe zee, wit strand, rasta place hostel, verse visjes eten en duiken! (sybren zag op een extra duik schildpad, dolfijnen, haai). We waren in Michamvi en Nungwi, waar in 1 van de strandschoffies een ware poëet bleek: "You enjoy the sunset, yes? But wouldn't it be even nicer if you can get so high that you can touch the moon..."
Via Dar es Salaam, Mbeya, Karonga, Livingstonia (waar we een heerlijke backpackers vonden waar we ons echt thuis voelden en we sliepen in een huisje met balkon op de klif, wow! zijn we nu in Nkata bay in Malawi in een tentje.
De busreizen zijn een beleving op zich en zien er ongeveer als volgt uit.
Grote bus: non stop TV hard aan met lokale pop muziek en volo dans inspiratie Ik zeg check het zelf even!
Grote bus: non stop TV hard aan met lokale pop muziek en volo dans inspiratie Ik zeg check het zelf even!
https://www.youtube.com/watch?v=98WPXE7ns7k&feature=youtube_gdata_player
Of.. non stop soaps die altijd hetzelfde zijn en gaan over de vrouw die mooi en hip is en boos op haar man die vreemdgaat. En altijd loopt t goed af en komen ze weer bij elkaar. Als je uit het raam kijkt zie je een mooi Afrika, baobab bomen, vrolijke mensen, lemen huisjes en ook veel van steen, vaak half afgebouwd omdat het geld nu even op is, bananen bomen, geschilderde reclames op muren, bedden en doodskisten te koop, maar bij een stop ook alle verkopers aan je raampje met lekkers.
Klein busje? simpelweg heeeel veel mensen op en naast elkaar waaronder wijzelf. Soms heb je een vrouw op je ene knie die ondertussen borstvoeding geeft, wat ellebogen in je nek, een kind op je andere knie, wat levende kippen ertussen, oja en kan deze koelkast nog mee? ..geweldig dus.
Klein busje? simpelweg heeeel veel mensen op en naast elkaar waaronder wijzelf. Soms heb je een vrouw op je ene knie die ondertussen borstvoeding geeft, wat ellebogen in je nek, een kind op je andere knie, wat levende kippen ertussen, oja en kan deze koelkast nog mee? ..geweldig dus.
Vandaag doken we in Lake Malawi, mooi! Vooral de catfish van 2 meter lang en de cichlid mouthfeeder die haar kleintjes laat schuilen in haar mond. Ze worden zelfs geboren in haar mond!
Morgen stappen we op de ferry en gaan we richting Zuid Malawi en vervolgens naar Zambia (niet meer naar Mozambique vanwege de ongeregeldheden tussen de rebellen en het leger).
Tot snel! (Afrikaanse tijd ;).)
Sybren en Anne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten